کجين کي لڳندڙ

خيرپور ضلعي ۾ کجي جي فصل کي لڳل وائرس ۽ زراعت کاتي جي خاموشي
نوڪر علي ڪانهر / پير جو ڳوٺ
زراعت اسانجي ملڪ ۾ ڪرنگهيءَ  جي هڏي واري حيثيت رکي ٿي ۽ اسانجي ملڪ جي معيشيت جو دارومدار زراعت تي آهي پر زراعت کاتي پاران زراعت کي هٿي وٺرائڻ لاءِ بنهه ڪي به اپاءَ نٿا ورتا وڃن جنهنڪري ڪٿي فصل تباهه ٿي رهيا آهن ته ڪٿي زمينون غير آباد  ٿي ويون آهن خيرپور کجور منڊي ايشيا جي وڏين کجور منڊين ۾ شمار ٿئي ٿي ۽ هن وقت به خيرپور  ضلعي جي ٺيڙهي، ٻٻرلوءِ، گمبٽ، ڪوٽ ڏيجي، پريالوءِ، بخشو واهڻ، گاگڙي، باگو ڦلپوٽو، رپڙي، بهارو، صدرجي ڀٽِيون، کهڙا، ڪوٽ مير محمد، الرا جاگيرا ۽ ٻين علائقن ۾ 2 لک ايڪڙن تي کجين جا باغ بيٺل آهن ۽ هر سال لکين ٽن کجين جا ڀارت ۽ ٻين ملڪن ڏانهن ايسڪپورٽ ڪيا ويندا آهن ۽ ججهو ناڻو حاصل ڪيو ويندو آهي ۽ هزارين ماڻهن جو روزگار کجور سان لاڳاپيل هوندو آهي جڏهن ته خيرپور ضلعي جي کجور سنڌ جي معيشيت تي اثر رکي ٿي پر خيرپور ضلعي اندر کجي جي فصل تي ” ٻر “ نالي وائرس حملو ڪري ڏنو آهي جنهن ڪري بيٺل کجي جو فصل سڙي تباهه ٿي رهيو آهي اهڙي صورتحال ڪري آبادگار سخت پريشان حال ٿي ويا آهن ڇوته کين ڪروڙين رپين جو نقصان ٿي رهيو آهي آباگارن موجب، زراعت کاتو جيڪو لکين رپين جي بجيٽ حاصل ڪري ٿو ۽ وڏا وڏا آفيسر وڏيون مراعتون حاصل ڪيون ويٺا آهن ڪروڙين رپين جو نقصان تي سندن مٿي ۾ جوءن  به نه چري آهي آبادگارن موجب ڄاڻايل وائرس لڳڻ ڪري کجي جو وڻ ڪوئر کان سڪڻ شروع ڪري ٿو ۽ مڪمل طور مفلوج بڻجي وڃي ٿو ۽ کجي ۾ بيٺل ڦر (کسون) ڇڻي وڃڻ ٿيون ۽ اڳ ۾ خيرپور ضلعي اندر کجي جي فصل تي جهازن ذريعي اسپري ڪرايو ويندو هو  جنهن سان کجي جو فصل هر بيماري کان محفوظ هوندو هو پر هاڻ زراعت کاتي پاران اهڙا اسپري نه ڪرڻ ڪري کجي جي فصل کي بيماري وڪوڙي وئي آهي آبادگارن موجب مارڪيٽ مان ڳري رقم تي زرعي دوائون وٺي اسپري وغير ڪيون پيا پر بيماري تي ڪنٽرول نٿو ٿئي جنهنڪري آبادگار ويتر ٻڏ تر جو شڪار ٿي ويا آهن انڪري زراعت کاتي کي گهرجي ته هنگامي بنيادن تي کجي جي فصل کي لڳل بيماري تي ڪنٽرول ڪرڻ لاءِ تڪڙا اپاءَ وٺي کجي جي فصل کي بچائي آبادگارن جي پريشاني ختم ڪئي وڃي.

مسيج ذريعي ٺڳيندڙ

    مسیج ذریعي ٺڳيندڙ
  دنیا ھر روز ترقیءَ جی طرف تیزیءَ سان وڌي رھي آھي. اڄ ڪلھ  موبائیل فون جو استعمال ڏینھون ڏینھن عروج تي آھي. جنھنجو استعمال صحیح بہ ڪري سگھجي ٿو تہ غلط بہ ڪري سگھجي ٿو. موبائیل فون کي تہ ڪنٹرول بہ ڪري سگجھي ٿو. ان جي باوجود بہ اڪثر ان جو استعمال غلط ٿي رھیو آھي. اڪثر ڪري مختلف مسیج ڪري ٻین کي پریشان ڪیو وڃي ٿو. گھٹي تعداد ۾ اھڑا مسیج ايندا آھن جنھن ۾ ٹائیپ ٿیل ھوندو آھي تہ مان بیمار آھیان اسپتال  ۾ آھیان منھنجي مدد ڪریو. یا وري مسیج ایندو آھي تہ توھان جو ھن نمبر تي لڪي ڊراءِ ۾ ھیترن لکن جو انعام نڪتو آھي. ۽ ھن نمبر تي رابطو ڪریو. وري ھاٹي مسیج اچي ٿو تہ ھي نمبر اوھان جو بینظر انڪم سپورٽ پروگرام ۾ ڏنل آھي. ھیترا اوھان جو پئسا آیا آھن ۽ ھن نمبر تي ھیترو بلنس ڪرایو. ۽ رابطو ڪریو. اھڙي قسم جا ڪیترائي مسیج اچن ٿا ۽ اڪثر ڪري ماٹھون پریشان ٿی وڃن ٿا. شروع شروع ۾ تہ ماٹھون ڏاڌا پریشان ٿي ویندا ھیا ۽ سوچيندا ھیا تہ واقعي پریشان ھوندو ۽ تڏھن مسیج ڪیو اٿن. اھا ڳالھ آھستي آھستي عام ٿي وئي. وري ماٹھن ٻیو ڪم ڪرٹ شرورع ڪیو. اھو ھي آھي تہ وري موبائیل فون تی ڪال ڪري چوٹ لڳا تہ توھان جو پنج لک ۽ ھیترا تولا سون انعام ڪمپنيءَ طرفان نڪتو آھي . اسان ڪمپنيءَ کان پیا ڳالھیون. ھتي مان پنھنجي دوست جو احوال لکٹ ضروري ٿو سمجھیان جنھن ڏي اھڙو ئي مسیج ۽ ڪال ئي هئي ھن ان ئي وقت مونکي ٻڌایو ۽ چیئن تہ مان وڃان ٿو ھاٹي ۽ مونکي 3. 4. ھزار ڏي اوڌارا مان ھن کی تہ ڏنا پر منھنجو ڪم تہ اڌ ۾ ڇڏي ویو ھلیو کجن جو ڪم ھو مان ان کی ڇھارا ڪرٹ لاء وٺي آیو ھیس. پر ماٹھن وانگي ھو بہ بیوقف بٹجي ویو ۽ ڪیترائي ماٹھون ٺڳجڻ لڳا . اڪثر ڪري غریب مسڪین ماٹھون لالچ ۾ اچي ڦرجٹ لڳا. چوندا آھن تہ لالچ بري بلا آھي. مسڪین ماٹھون وٽ ایترا پئسا تہ ڪو نہ ھوندا پنھنجا پر پوء بہ پٽ سٽ ڪري 5 ھزارین کان بہ مٿي بلنس  موڪلین پیا. جڏھن انھن کي خبر پئي تہ ھي فراڊ ھو پاٹ ڦرائي ویھي رھن. منھنجو سوال اھیو آھي تہ ڇا ائین ڪرٹ گھرجي ؟ مسلمان ٿي ڪري ٻئي مسلمان کي یا غیر مسلم کي ائین ڦرٹ گھرجي ؟ ڇا دين اسلام اسان کي ٺڳي ڪرڻ جي اجازت ڏي ٿو؟  يا اسان جو پنهنجي پالڻهار تان اعتبار کڃي ويو آھي. جڏھن تہ تنهنجي منهنجي انهيءَ رب پاڪ جو ارشاد  آھي تہ هر بندي کي هر روز ڏيڻ منهنجو ذمو آھي. پوءِ اهڙا ڪم پيا ڪريون . مان حڪومت کي عرض ٿو ڪيان تہ اهڙن ٺڳيندڙن کي قانون جي ڪٽھڙي ۾ آڻي سخت کان سخت سزا ڏني وڃي ۽ سادن سٻاجهڙن کي ٺڳجڻ کان بچايو وڃي.

نوڪرعلي ڪانهر پيرجوڳوٺَ

شھادت امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام

25 رجب شھادت باب الحوئج امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام

     سندن اسم مبارڪ موسيٰ۴، ڪنيت ابوالحسن۴ ۽ لقب ڪاظم۴ هو انهيءَ ڪري کين امام موسيٰ  ڪاظم۴ جي نالي سان ياد ڪيو وڃي ٿو. سندن والد بزرگوار حضرت امام جعفر صادق عليه السلام هئا،
جن جو خانداني سلسلو امام حسين عليه السلام جي واسطي سان پيغمبر اسلام حضرت محمد صلي الله عليه وآله وسلم تائين پهچي ٿو.سندن والده ماجده حميده  خاتون بربر ملڪ جي رهندڙ ھئي.
    تاريخ ولادت 7 صفر سن 128هجري ۽ جاءِ ولادت ابواءِ (علائقو) آھي جيڪا مڪي ۽ مديني جي درميان واقع آھي.
    پاڻ والد بزرگوار جي وفات کان بعد 20 سال جي عمر ۾ منصب امامت تي فائز ٿيا.
امام ۴ امامت جي ستين ڪڙي آھن. ڪجھ ماڻھن امام عليه السلام جي امامت متعلق اختلاف ڪندي چيو تہ حضرت اسماعيل ۴ جيڪو امامـ۴ جن جو ڀاءُ ھيو سو امام آھي. حالانڪ انهن جو انتقال حضرت امام جعفر صادق عليه السلام جن جي زندگيءَ ۾ ئي ٿي چڪو هو. انکاسواءِ امامت جو عهدو ميراث نہ آھي.
   بلڪہ هي عهدو هڪ ذاتي ڪمال سان مربوط آھي. جهڙيءَ طرح نبوت حضرت اسماعيل ۴ کان حضرت اسحاق ۴ ڏانهن منتقل ٿي ۽ امامت حضرت حسن عليه السلام کان حضرت امام حسين عليه السلام ڏانهن منتقل ٿي اھڙيءَ طرح هتي بہ منصب امامت امام جعفر صادق عليه السلام کان امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام ڏانهن منتقل ٿيو ۽ نبوت جو پيءُ کان وڏي پٽ طرف منتقل ٿيڻ ضروري نہ آھي.
   امامت الله تعاليٰ جو اھو عهدو آھي جيڪو اولاد ابراهيم عليه السلام مان انهن هستين سان خاص آھي جيڪي ظلم جي غلاظت کان پاڪ آھن هر امام جي زندگي اول کان آخر تائين طهارت، پاڪيزگي. تقويٰ ۽ عدل جو نمونو هوندي آھي.
   امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام جن جي تمام زندگي صفات عاليہ ۽ ڪماليہ جو اعليٰ نمونو آھي.
  امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام ۾ ضبط ۽ تحمل جي صفت ايتري تہ نمايان هئي جو امام عليه السلام جو لقب ڪاظم ٿي ويو.
  علامہ ابن حجر مڪي لکي ٿو تہ امام موسيٰ ڪاظم عليہ السلام علم و معرفت ۽ فضل ۽ ڪمال ۾ پنهنجي والد گراميءَ جا جانشين هئا.
  سڀ کان وڌيڪ عبادت گذار . عالم ۽ سخي هئا اهل مدينہ امام عليه السلام کي عبدصالح چوندا هئا.
  158 هجريءَ جي پڇاڙيءَ ۾ منصور دوانقيءَ دنيا مان موڪلايو ۽ سندن پٽ مهدي تخت تي ويٺو. شروع ۾ تہ هن امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام جي عزت ۽ احترام خلاف ڪو بہ ورتاءُ نہ ڪيو. پر ڪجھ سالن کان پواءِ وري اُھوئي بني فاطمه سلام عليها جي مخالفت جو جذبو اُڀريو، ۽ 164 هجريءَ ۾ جڏھن هو حج جي بهاني حجاز ڏانهن آيو تہ امام موسيٰ ڪاظم عليہ السلام کي پاڻ سان گڏ مڪي کان بغداد وٺي ويو ۽ کين قيد ڪري ڇڏيائين. امام ۴ هڪ سال تائين قيد ۾ رهيا. پوءِ کين مهديءَ کي پنهنجي غلطي جو احساس ٿيو ۽ امام ۴ کي واپس مديني وڃڻ جو موقعو ڏنو ويو. مهديءَ کان پوءِ سندس ڀاءُ ھادي 169 هجريءَ ۾ تخت تي ويٺو ۽ هن رڳو هڪ سال هڪ مهينو حڪومت ڪئي. ان کان پوءِ هارون رشيد جو زمانو آيو. جنهن ۾ وري امام ۴ کي آزاديءَ سان ساھ کڻڻ نصيب نہ ٿيو.
    اهڙي طرح 179 هجريءَ ۾ ھارون رشيد وري مڪي معظمہ جو سفر ڪيو ۽ اتان مديني ويو. هڪ ٻہ ڏينهن رهڻ کان پوءِ ڪي ماڻھون امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام جي گهر پهتا. تہ خبر پين تہ امام۴ رسول الله صلي الله عليه وآلهٖ وسلم جن جي روضي مبارڪ تي آھن، انهن ماڻھن  رسول الله صلي الله عليه وآلهٖ وسلم جن جي روضي مبارڪ جو بہ خيال نہ ڪيو. امام عليه السلام ان وقت رسول الله صلي الله عليه وآلهٖ وسلم جن جي قبر مبارڪ ويجهو نماز ۾ مشغول هئا، تہ بي رحم دشمنن کين نماز جي حالت ۾ ئي گرفتار ڪيو ۽ کين هارون وٽ وٺي آيا.
هارون رشيد انهيءَ انڊيشي کان تہ ڪا جماعت امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام کي آزاد ڪرائڻ جي ڪوشش نہ ڪري، ٻہ ڪجاوا تيار ڪرايا. هڪ ۾ امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام کي سوار ڪيائين ۽ ان کي هڪ وڏي فوجي ٽولي جي گهيري ۾ بصري روانو ڪيائين ۽ ٻيو ڪجائو. جيڪو  خالي هو، ان کي بہ ايتري ئي لشڪر جي حفاظت ۾ بغداد روانو ڪيائين. ان جو مقصد اهو هو، تہ سندن رهڻ جي جاءِ ۽ قيد ڪرڻ جي هنڌ کي بہ شڪي بنايو ويو . اهو نهايت درد ناڪ واقعو هو. جو امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام جا اهلِ حرم ۽ ٻار بہ موڪلائڻ وقت کين ڏسي نہ سگهيا ۽ اوچتو محل سرا ۾ رڳو اهو اطلاع پهتو، تہ امام عليہ السلام کي وقت جي سلطنت طرفان قيد ڪيو ويو آھي. اهو ٻڌي بيبين ۽ ٻارن ۾ ڪهرام مچي ويو
  آخر ڪار حاڪم وقت شقي القلب انسان سندي بن شاهڪ ذريعي امام عليه السلام کي 25 رجب المرجب 183 هجريءَ تي انگورن ۾ زھر ڏياري شهيد ڪرايو. ۽ رات جي اونداهي ۾ امام عليه السلام جو جنازو مبارڪ بغداد جي پُل تي رکرايو ويو.
امام عليه السلام جنهن هنڌ تي دفن ٿيل آھن ان کي هاڻي ڪاظمين چيو وڃي ٿو

               طلب گار دعا: نوڪر علي ڪانهر.

شھادت امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام

25 رجب شھادت باب الحوئج امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام

     سندن اسم مبارڪ موسيٰ۴، ڪنيت ابوالحسن۴ ۽ لقب ڪاظم۴ هو انهيءَ ڪري کين امام موسيٰ  ڪاظم۴ جي نالي سان ياد ڪيو وڃي ٿو. سندن والد بزرگوار حضرت امام جعفر صادق عليه السلام هئا،
جن جو خانداني سلسلو امام حسين عليه السلام جي واسطي سان پيغمبر اسلام حضرت محمد صلي الله عليه وآله وسلم تائين پهچي ٿو.سندن والده ماجده حميده  خاتون بربر ملڪ جي رهندڙ ھئي.
    تاريخ ولادت 7 صفر سن 128هجري ۽ جاءِ ولادت ابواءِ (علائقو) آھي جيڪا مڪي ۽ مديني جي درميان واقع آھي.
    پاڻ والد بزرگوار جي وفات کان بعد 20 سال جي عمر ۾ منصب امامت تي فائز ٿيا.
امام ۴ امامت جي ستين ڪڙي آھن. ڪجھ ماڻھن امام عليه السلام جي امامت متعلق اختلاف ڪندي چيو تہ حضرت اسماعيل ۴ جيڪو امامـ۴ جن جو ڀاءُ ھيو سو امام آھي. حالانڪ انهن جو انتقال حضرت امام جعفر صادق عليه السلام جن جي زندگيءَ ۾ ئي ٿي چڪو هو. انکاسواءِ امامت جو عهدو ميراث نہ آھي.
   بلڪہ هي عهدو هڪ ذاتي ڪمال سان مربوط آھي. جهڙيءَ طرح نبوت حضرت اسماعيل ۴ کان حضرت اسحاق ۴ ڏانهن منتقل ٿي ۽ امامت حضرت حسن عليه السلام کان حضرت امام حسين عليه السلام ڏانهن منتقل ٿي اھڙيءَ طرح هتي بہ منصب امامت امام جعفر صادق عليه السلام کان امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام ڏانهن منتقل ٿيو ۽ نبوت جو پيءُ کان وڏي پٽ طرف منتقل ٿيڻ ضروري نہ آھي.
   امامت الله تعاليٰ جو اھو عهدو آھي جيڪو اولاد ابراهيم عليه السلام مان انهن هستين سان خاص آھي جيڪي ظلم جي غلاظت کان پاڪ آھن هر امام جي زندگي اول کان آخر تائين طهارت، پاڪيزگي. تقويٰ ۽ عدل جو نمونو هوندي آھي.
   امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام جن جي تمام زندگي صفات عاليہ ۽ ڪماليہ جو اعليٰ نمونو آھي.
  امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام ۾ ضبط ۽ تحمل جي صفت ايتري تہ نمايان هئي جو امام عليه السلام جو لقب ڪاظم ٿي ويو.
  علامہ ابن حجر مڪي لکي ٿو تہ امام موسيٰ ڪاظم عليہ السلام علم و معرفت ۽ فضل ۽ ڪمال ۾ پنهنجي والد گراميءَ جا جانشين هئا.
  سڀ کان وڌيڪ عبادت گذار . عالم ۽ سخي هئا اهل مدينہ امام عليه السلام کي عبدصالح چوندا هئا.
  158 هجريءَ جي پڇاڙيءَ ۾ منصور دوانقيءَ دنيا مان موڪلايو ۽ سندن پٽ مهدي تخت تي ويٺو. شروع ۾ تہ هن امام موسيٰ ڪاظم عليه السلام جي عزت ۽ احترام خلاف ڪو بہ ورتاءُ نہ ڪيو. پر ڪجھ سالن کان پواءِ وري اُھوئي بني فاطمه سلام عليها جي مخالفت جو جذبو اُڀريو، ۽ 164 هجريءَ ۾ جڏھن هو حج جي بهاني حجاز ڏانهن آيو تہ امام موسيٰ ڪاظم عليہ السلام کي پاڻ سان گڏ مڪي کان بغداد وٺي ويو ۽ کين قيد ڪري ڇڏيائين. امام ۴ هڪ سال تائين قيد ۾ رهيا. پوءِ کين مهديءَ کي پنهنجي غلطي جو احساس ٿيو ۽ امام ۴ کي واپس مديني وڃڻ جو موقعو ڏنو ويو. مهديءَ کان پوءِ سندس ڀاءُ ھادي 169 هجريءَ ۾ تخت تي ويٺو ۽ هن رڳو هڪ سال هڪ مهينو حڪومت ڪئي. ان کان پوءِ هارون رشيد جو زمانو آيو. جنهن ۾ وري امام ۴ کي آزاديءَ سان ساھ کڻڻ نصيب نہ ٿيو.
    اهڙي طرح 179 هجريءَ ۾ ھارون رشيد وري مڪي معظمہ جو سفر ڪيو ۽ اتان مديني ويو. هڪ ٻہ ڏينهن رهڻ کان پوءِ ڪي ماڻھون امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام جي گهر پهتا. تہ خبر پين تہ امام۴ رسول الله صلي الله عليه وآلهٖ وسلم جن جي روضي مبارڪ تي آھن، انهن ماڻھن  رسول الله صلي الله عليه وآلهٖ وسلم جن جي روضي مبارڪ جو بہ خيال نہ ڪيو. امام عليه السلام ان وقت رسول الله صلي الله عليه وآلهٖ وسلم جن جي قبر مبارڪ ويجهو نماز ۾ مشغول هئا، تہ بي رحم دشمنن کين نماز جي حالت ۾ ئي گرفتار ڪيو ۽ کين هارون وٽ وٺي آيا.
هارون رشيد انهيءَ انڊيشي کان تہ ڪا جماعت امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام کي آزاد ڪرائڻ جي ڪوشش نہ ڪري، ٻہ ڪجاوا تيار ڪرايا. هڪ ۾ امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام کي سوار ڪيائين ۽ ان کي هڪ وڏي فوجي ٽولي جي گهيري ۾ بصري روانو ڪيائين ۽ ٻيو ڪجائو. جيڪو  خالي هو، ان کي بہ ايتري ئي لشڪر جي حفاظت ۾ بغداد روانو ڪيائين. ان جو مقصد اهو هو، تہ سندن رهڻ جي جاءِ ۽ قيد ڪرڻ جي هنڌ کي بہ شڪي بنايو ويو . اهو نهايت درد ناڪ واقعو هو. جو امام موسيٰ ڪاظمہ عليه السلام جا اهلِ حرم ۽ ٻار بہ موڪلائڻ وقت کين ڏسي نہ سگهيا ۽ اوچتو محل سرا ۾ رڳو اهو اطلاع پهتو، تہ امام عليہ السلام کي وقت جي سلطنت طرفان قيد ڪيو ويو آھي. اهو ٻڌي بيبين ۽ ٻارن ۾ ڪهرام مچي ويو
  آخر ڪار حاڪم وقت شقي القلب انسان سندي بن شاهڪ ذريعي امام عليه السلام کي 25 رجب المرجب 183 هجريءَ تي انگورن ۾ زھر ڏياري شهيد ڪرايو. ۽ رات جي اونداهي ۾ امام عليه السلام جو جنازو مبارڪ بغداد جي پُل تي رکرايو ويو.
امام عليه السلام جنهن هنڌ تي دفن ٿيل آھن ان کي هاڻي ڪاظمين چيو وڃي ٿو

               طلب گار دعا: نوڪر علي ڪانهر.

D

Take a look at @KalsoomJan's Tweet: https://twitter.com/KalsoomJan/status/724954759149572097?s=09

والدين سان سهڻو سلوڪ،

           والدين سان سهڻو سلوڪ
                     نوڪرعلي ڪانهر پير جو ڳوٺ

الله تبارڪ و تعاليٰ کان بعد ۾ انسان تي سڀني کان وڌيڪ جيڪو حق آھي. اهو والدين جو ئي  آھي. ڇو تہ انسان جو وجود انهن جي برڪت جي ڪري آھي. اهو ئي سبب آھي جو پرودگار پنهنجي پاڪ ڪلام ۾ جتي پنهنجي عبادت جو ذڪر ڪيو آھي. اتي ئي والدين سان نيڪيءَ جو سهڻي سلوڪ جو حڪم ڪيو آھي. هتي مان (سورة اسرا آيت.23) جو ڪجھ ذڪر ڪرڻ ضروري سمجهيان ٿو. ترجمو: پالهڻار جو فيصلو آھي تہ ان کان سواءِ ڪنهن جي بہ عبادت نہ ڪريو ۽ پنهنجي والدين سان نيڪي ڪريو. انبياء (ع) جي هڪ بهترين صفت اها ئي ذڪر ڪئي وئي آھي تہ اهي پنهنجي والدين سان نيڪ ۽ سٺو سلوڪ ڪندا هئا. الله سائين والدين جي فرمانبداري کي پنهنجي غضب کان بچڻ لاءِ ضروري قرار ڏنو آھي. اڄ جي دور جو انسان ڇا پيءُ ماءُ سان نيڪي يا سهڻو سلوڪ ڪري ٿو ان جو گواھ اڄ جو معاشرو آھي تہ اسان ڪيترا والدين جا فرمانبدار آھيون انسان انهن ئي ابو امان کي پيٽ ڀري ٻہ ويلا ماني نہ پيو کارئي جن اسان کي ڄڻي ڏيھ ڏيکاريو پاڻ بک تي رهي اسان کي کاريو پنهنجي وات وارو گرھ ڪڌي اسان جي پيٽ جي بک اجهائي پاڻ تڪليف صحي اسان کي سک ۾ رکيو اهي ئي ابو امان سڄي سڄي رات جاڳي اسان جي پر گهور ڪندا رهيا شل نہ جي ڪجھ ٿئي پئي تہ پريشان حال هوندا هئا جن اسان کي آڱر کان وٺي هلڻ سيکاريو قدم کڻڻ سيکاريا معاشري ۾ اوٿڻ ويهڻ سيکاريو لکائي پڙھائي وڏو ڪيو ۽ ان اميد تي پيا جيئن تہ ھي اسانجو سهارو ٿيندو. انسان انهن جي پوڙهاپي ۾ سهارو ڏيڻ بدران چون ٿا تہ اسان تہ توهان مان اڙجي ويا آھيون. کين ئي گهرن ۾ نوڪرن جهڙو سلوڪ ڪيو وڃي ٿو ۽ سڄي گهر جو ڪم ڪار بہ ڪرايو وڃي ٿو. ڄڻ تہ هي انهن جا نوڪر آھن. جي بيمار ٿين تہ سرڪاري اسپتال م داخل ڪرائي لاوارثن وانگي هليا اچن يا انهن کي پنهنجي ملڪيت مان ئي بہ گهر ڪري ڇڏين ٿا پوءِ بہ والدين بد دعا ڪين ڏين پنهنجي اولاد کي بس اهو چوندا هوندا تہ سدا شل جڳ ۾ کلندا وتو اسانجي رونا سي تہ ڇا ٿي پيو توڻي جو ماءُ جي پيرن هيٺيان جنت آھي ان جنت کي ئي دوزخ ڪري ڇڏين ٿا. والدين تہ وڏي شخصيت آھن انسان جي پهرين درسگاه والدين جي جهولي هنج آھي. ماءُ جي زندھ آھي تہ الله سائين هروز ستر بلائون ٽآري ڇڏي ٿو. رسول اڪرم (صہ) کان منقول آھي تہ پاڻ ڪريم (صہ)جن وٽ ھڪ ماڻھون آيو . کين عرض ڪيان تہ دنيا ۾ اھڙو ڪو گناه نہ آھي جيڪي مون نہ ڪيو هجي. ڇا منهنجي لاءِ بہ توبھ جو دروازو کليل آھي؟ نبي ڪريم(صہ) وراڻيو: ڇا تنهنجا والدين حال حيات آھن؟ عرض ڪيائين: منهنجو پيءُ جيئرو آھي. پاڻ (صہ) فرمايائون: وڄ پنهنجي پيءُ جي خدمت ڪر ۽ ساڻس سهڻو سلوڪ ڪر. جيئن ئي اهو شخص رسول اڪرم (صہ) جي بارگاھ کان ٻاھر نڪتو تہ پاڻ ڪريم (صہ) فرمايو: ڪاش سندس ماءُ بہ حال حيات هجي ها. انهي آخري جملي مان پتو پيو تہ ماءُ سان نيڪي ڪرڻ جو ثواب وڌيڪ آھي. اسان کي گهرجي تہ هن نصحيت تي عمل ڪريون ۽ پنهنجي والدين سان سهڻو سلوڪ ڪيون.

♥سازش♥

                     ♥سازش♥
نوڪرعلي ڪانھر پير جو ڳوٺ کان لکي ٿو.

            
         معاشري جا سڀئی فرد باغي ٿي پيا ھيا. ڪانڊري جي سني ۾ بغاوت جي باھ ڀڙڪي رھي ھئی. نس نس ۾ جذبو تيزيءَ سان گردش ڪري رھيو ھو. ڪانڊرو غور ۽ وڏي فڪر کان بعد ۾ پنھنجن دوستن سان ھم ڪلام ٿيو. 
ڪانڊرو
چوڻ لڳو تہ ڪنھن وٽ بہ اختيار نہ آھي تہ ھو اسان جي محنت جي پگھر مان وڃي عيش آرام ڪري. اسان جي پنھنجي زندگي  آھي ۽ اسانجي زندگي جون جيڪي بہ بھارون آھن اھي سڀ اسان جون آھن ان ۾ اسان ڪنھن جي بہ دخل اندازي برداشت نہ ڪندا سي. ڪانڊرو ڪاوڙ ۾ گلاب جي گل وانگي صفا ڳاڙھو لعل ٿي ويو ھو. سندس جسم ڪپي رھيو ھو سڀئی ڪانڊري کي حيرت مان تڪي رھيا ھيا. اھي ڪانڊري جا دوست ڪانڊري جي اھا ڪاوڙ ڏسي ڪانڊري کي سمجھائڻ لڳا ڪانڊرو اڳ ئی انھن تی باھ جيان ٻري رھيو ڇو تہ اھي ڪانڊري جا نہ پر ڪامورن ڀوتارن جا دوست ھيا جيڪي ڪجھ وقت اڳ ۾ ھر ڪانڊري جھڙي غريب مسڪين جي اوطاقن تي وڏي وڏي وفد جي صورت ۾ اچي لاھيندا ھيا سندن ماڻھون استقبال لاءِ ھٿن ۾ رستن تي گل گلاب جا جھليون بيٺا ھوندا ھيا جئین ئی وڏين گاڏين ويگو مان لاھیندا ھیا تہ گلن جو وسڪارو پيو ٿيندو ھوِ . سادن سٻاجھڙن جي اڳيان اھي اعلان ڪندا ھيا تہ ھڪ ڀيرو روڳو ووٽ ڏي ڪامياب ڪريو پوءِ اسان کي ڏسو تہ اوھان کي ڪٿي کان ڪٿي ٿا پھچايون اسين توھان کي نوڪريون ڏيندا سي بيروزگاري ختم ڪنداسي بيروزگارن کي روزگار ڏيندا سي. جيڪي غريب مسڪين ماڻھون آھن انھن کي گھر ٺھرائی ڏيندا سين ڪچيون گھٽيون پڪيون ڪندا سي اوھان کي ڳوٺ ۾ ھر اھا سھولت ملندي جنھنجي ڪري توھان کي پري پري تائین پنڌ ڪري شھر ڏي نہ وڃڻو پوئیندو اسان اوھان جي ڳوٺن کي ھر اھا سھولت ڏينداسي جيڪي شھرين کي آھي  پيا ڏاڌا شور شرابا ھوندا ھيا ھر طرف اھي آواز ھوندا ھيا تہ اسان کي ڪامياب بڻايو تہ اسان اوھان جي زندگي جنت بڻائینداسین. غريبن اميرن جي اوطاقن تہ ميلا متل ھوندا ھيا ڪنھن مھل ھن پارٽي جو ڪامورو پيو اچي تہ ڪنھن مھل ٻئی پارٽي جو . ڪانڊرو بہ اھڙا ئي اعلان ٻڌي سندن پويان لڳي پيو ۽ ورڪ ۾ سرگرم نظر اچڻ لڳو اچي خير سان اليڪشن جو ڏھاڙو بہ ٿيو ۽ ڪامورا ڪامياب ٿي ويا ھاڻي واعدا پاڙڻ جو ٽائیم اچی ويو . ھاڻي روز ڪانڊري جھڙن ماڻھون جو ڀوتارن جي بنگلن تي حاضري ھوندي ھئی ۽ وڃي ڪامورن کي ڪيل سندن واعدا ياد ڏيارڻا پواندا ھيا تہ ڀوتار اوھان مونکي چيو ھو تہ توکي روزگار ڏينداسي ان ڪم لاءِ پنڌ پيو آھيان ھا بابا کوڙ ڪم ڪندا سي حاضر بابا ٿورو انتظار ڪيو ڀوتار تہ پاڻ وڃي سکيا ٿا پر غريب عوام اھو ساڳیو ئی عذاب ڀوڳي رھيو آھي ڪامورا غريب عوام جي ووٽن سان وڃي اسيمبلين تائین پوڳا ۽ سڪون واري زندگي گذاري رھيا آھن  ۽ مسڪين عوام جو پيئسو ناجائز ڪمن ۾ خرچ ڪري رھيا آھن. ھاڻي ڪانڊرو ڀوتارن جي اوطاقن جا چڪر ڪٽي ڪٽي ماٺ اختيار ڪري گھر ويھي رھيو آ. سنڌ ۾ ڪانڊري جھڙا سادا سٻاجھڙا ماڻھون ھزارن جي تعداد ۾ اھڙين سازشن جي ور چڙھي وڃن ٿا ۽ بيوقوف ٿين پيا. سندن ڪيل وعدا ڀوتارن کان وسري وڃن ٿا ...